Το κείμενο μου το έστειλε ένας φίλος και αναγνώστης του Ptolemais-post, η βρύση στη φωτογραφία είναι εικονική, είναι όμως έτσι όπως ήταν τα χρόνια εκείνα, εάν κάποιος έχει φωτογραφία της, τον παρακαλούμε να μας την στείλει, ανασυνθέτουμε μαζί με τον κύριο Νικόλαο Κωτίδη την Ιστορία της Πόλεως.
Αυτή είναι αναπαράσταση, μιας βρύσης με μεγάλη γούρνα για το πότισμα των ζώων.
Ο δρόμος που φαίνεται λέγεται Μανουηλάντων. Δεξιά είναι η Παυλίδη Αδαμοπούλου. Αριστερά η Οικοτροφείου. Ίσα μπροστά η Δωδεκανήσου.
Τότε δεν υπήρχαν κράσπεδα, κολώνες ρεύματος, σήματα Στοπ. Ούτε η βρύση βέβαια ήταν άσπρη. Ήταν τσιμεντένια.
Δεξιά ήταν σπίτια, αριστερά το οικοτροφείο.
Την θυμάμαι την τεράστια για μένα βρύση που "σαν πεντάχρονος έφαγα πολύ ξύλο" γιατί παίζαμε με τις λάσπες και τα ...ίχνη που αφήναν τα βουβάλια. Άγριο ξύλο. (Τότε δεν αγοράζαμε ρούχα κάθε τρεις και δύο).
Πόσο πίσω γύρισα με την θύμηση! Να μπορούσα να ήμουν ξανά εκεί!
Και χαλάλι το ξύλο!!!
Προσθήκη νέου σχολίου