Σύμφωνα με τα αποτελέσματα των δημοτικών εκλογών του Οκτωβρίου 2023, οι δήμοι της Περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας όπου οι εκλεγμένοι δήμαρχοι προέρχονται από τον χώρο της Νέας Δημοκρατίας (είτε με επίσημη στήριξη/χρίσμα είτε ως στελέχη του κόμματος που ηγήθηκαν ανεξάρτητων συνδυασμών) είναι οι εξής:
Περιφερειακή Ενότητα Κοζάνης
Δήμος Εορδαίας: Παναγιώτης Πλακεντάς (επανεκλογή από τον πρώτο γύρο).
Δήμος Βοΐου: Χρήστος Ζευκλής (επανεκλογή από τον πρώτο γύρο).
Δήμος Σερβίων: Χρήστος Ελευθερίου (επανεκλογή).
Περιφερειακή Ενότητα Καστοριάς
Δήμος Καστοριάς: Ιωάννης Κορεντσίδης (επανεκλογή).
Δήμος Άργους Ορεστικού: Παναγιώτης Κεπαπτσόγλου (επανεκλογή από τον πρώτο γύρο).
Δήμος Νεστορίου: Χρήστος Γκοσλιόπουλος (επανεκλογή από τον πρώτο γύρο).
Περιφερειακή Ενότητα Φλώρινας
Δήμος Φλώρινας: Βασίλειος Γιαννάκης (επανεκλογή).
Δήμος Αμυνταίου: Ιωάννης Λιάσης.
Δήμος Πρεσπών: Γεώργιος Στεργίου.
Περιφερειακή Ενότητα Γρεβενών
Δήμος Γρεβενών: Κυριάκος Ταταρίδης.
Δήμος Δεσκάτης: Δημήτριος Κόττας.
Σημειώνεται ότι στον Δήμο Κοζάνης, ο οποίος είναι και η έδρα της περιφέρειας, εξελέγη ο Γιάννης Κοκκαλιάρης, ο οποίος προέρχεται από διαφορετικό πολιτικό χώρο (κυρίως με τη στήριξη τοπικών δυνάμεων). Επίσης, στην Περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας, ο νυν Περιφερειάρχης Γιώργος Αμανατίδης εξελέγη ως «μεταμφιεσμένος αντάρτης» προερχόμενος από τη ΝΔ, επικρατώντας του επίσημου υποψηφίου του κόμματος, Γιώργου Κασαπίδη.
Αναλυτικά ανά Περιφερειακή Ενότητα:
Π.Ε. Κοζάνης (5 δήμοι): Κοζάνης, Εορδαίας, Βοΐου, Σερβίων, Βελβεντού.
Π.Ε. Καστοριάς (3 δήμοι): Καστοριάς, Άργους Ορεστικού, Νεστορίου.
Π.Ε. Φλώρινας (3 δήμοι): Φλώρινας, Αμυνταίου, Πρεσπών.
Π.Ε. Γρεβενών (2 δήμοι): Γρεβενών, Δεσκάτης.
Όταν η πλειοψηφία των δημάρχων πρόσκειται στον ίδιο πολιτικό χώρο με την κεντρική κυβέρνηση (ΝΔ), δημιουργείται συχνά ένα δίπολο:
Η πλευρά της "Συνεργασίας": Οι δήμαρχοι προτιμούν τη θεσμική διαβούλευση και την απευθείας επαφή με τα υπουργεία για να εξασφαλίσουν κονδύλια (π.χ. από το Πράσινο Ταμείο ή το ΕΣΠΑ), αποφεύγοντας τη δημόσια σύγκρουση.
Η έλλειψη "Διεκδικητικού πλαισίου": Αυτή η στάση εκλαμβάνεται από πολλούς πολίτες ως παθητική. Θεωρείται ότι οι δήμοι δεν "σηκώνουν το γάντι" για κρίσιμα ζητήματα, όπως οι θέσεις εργασίας που χάνονται, η ακρίβεια στην τηλεθέρμανση ή η επέλαση των φωτοβολταϊκών, για να μη δυσαρεστήσουν την κομματική τους βάση.
Στην περιοχή μας (Πτολεμαΐδα/Εορδαία), αυτό το ζήτημα είναι ακόμα πιο έντονο, καθώς οι αποφάσεις για τη Μετάβαση επηρεάζουν άμεσα την επιβίωση της τοπικής οικονομίας.
Ένας ανεξάρτητος ή αντιπολιτευόμενος δήμαρχος θα είχε τη δύναμη να πιέσει περισσότερο, ή θα κινδύνευε να "απομονωθεί" από τη ροή των κρατικών χρηματοδοτήσεων;
Από μόνος του μάλλον όχι και μάλλον ναι στο δεύτερο
Η συλλογική διεκδίκηση από τους 13 δήμους θα είχε τεράστια πολιτική βαρύτητα, καθώς η Δυτική Μακεδονία είναι η περιοχή που σηκώνει το μεγαλύτερο βάρος της μετάβασης.
Όταν οι δήμαρχοι λειτουργούν ως «μέτωπο», η κυβέρνηση δυσκολεύεται να αγνοήσει αιτήματα για:
Εγγυημένες θέσεις απασχόλησης μετά το κλείσιμο των λιγνιτωρυχείων.
Μόνιμη λύση και χαμηλές τιμές στην τηλεθέρμανση.
Έλεγχο στην άναρχη εξάπλωση των φωτοβολταϊκών σε γη υψηλής παραγωγικότητας.
Το πρόβλημα είναι ότι συχνά η κομματική πειθαρχία υπερισχύει της τοπικής ενότητας, με αποτέλεσμα οι διεκδικήσεις να γίνονται σε «χαμηλούς τόνους» για να μη δημιουργηθεί πολιτικό κόστος στην κεντρική διοίκηση.
Ας μείνουμε σε δυο ζητήματα, υγεία και μεταφορές-σιδηρόδρομος, την απολιγνιτοποίηση να μην τη θέσουμε έχει εξαντληθεί.
Σωστά, ας εστιάσουμε σε αυτά τα δύο «καυτά» μέτωπα που αφορούν την καθημερινότητα και την επιβίωση της περιοχής, πέρα από το ενεργειακό.
Στην Υγεία, η κατάσταση στη Δυτική Μακεδονία είναι οριακή. Παρά το γεγονός ότι υπάρχουν νοσοκομεία (Μαμάτσειο, Μποδοσάκειο κ.λπ.), η υποστελέχωση σε βασικές ειδικότητες και το κύμα παραιτήσεων γιατρών δημιουργούν ανασφάλεια. Η συλλογική διεκδίκηση των δήμων θα μπορούσε να επιβάλει ειδικά κίνητρα (οικονομικά και στεγαστικά) για να έρθουν γιατροί στην επαρχία, αντί να βλέπουμε απλώς «μπαλώματα» με μετακινήσεις προσωπικού από τη μια πόλη στην άλλη.
Στις Μεταφορές και τον Σιδηρόδρομο, η περιοχή είναι ουσιαστικά αποκομμένη. Ενώ η Ευρώπη επενδύει στα τρένα, η Δυτική Μακεδονία βλέπει το δίκτυό της απαξιωμένο. Μια ενιαία φωνή από τους 13 δήμους θα έπρεπε να απαιτεί:
Την επαναλειτουργία, τον εκσυγχρονισμό και τη δημιουργία νέων γραμμών.
Τη σύνδεση με την Αλβανία και τη Βόρεια Μακεδονία (διευρωπαϊκά δίκτυα), που θα έδινε εμπορική πνοή.
Τη δημιουργία ενός σύγχρονου εμπορευματικού κέντρου.
Όταν οι δήμαρχοι δεν πιέζουν μαζί για το τρένο, το υπουργείο απλώς παραπέμπει το θέμα στις «καλένδες» λόγω κόστους. Αν όμως έθεταν το τρένο ως προϋπόθεση για οποιαδήποτε άλλη συνεργασία, η πίεση θα ήταν αληθινή.
Προσθήκη νέου σχολίου