«Να αυξηθεί η συμμετοχή των κατοίκων της Π.Ε. Κοζάνης στο ενεργειακό χαρτοφυλάκιο ΑΠΕ του ομίλου της ΔΕΗ», ζητάει με επιστολή του προς τη διοίκηση της επιχείρησης, ο βουλευτής Κοζάνης της ΝΔ, Στάθης Κωνσταντινίδης.
Με επιστολή του προς τη διοίκηση της ΔΕΗ τον Απρίλιο του 2026, ο βουλευτής Κοζάνης Στάθης Κωνσταντινίδης ζήτησε την περαιτέρω ενίσχυση της συμμετοχής των τοπικών κοινωνιών στα ενεργειακά έργα του ομίλου.
Τα κύρια σημεία της παρέμβασής του περιλαμβάνουν:
Αύξηση Συμμετοχής: Ο κ. Κωνσταντινίδης πρότεινε να δοθούν περισσότερες ευκαιρίες στους κατοίκους της Π.Ε. Κοζάνης να συμμετέχουν στο χαρτοφυλάκιο Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας (ΑΠΕ) της ΔΕΗ.
Ανταπόκριση στο Τοπικό Ομόλογο: Η επιστολή ακολούθησε την πρόσφατη διάθεση 50.000 ομολογιών (ύψους 5 εκατ. ευρώ) για τους κατοίκους Κοζάνης και Φλώρινας. Η έκδοση αυτή ολοκληρώθηκε με εντυπωσιακή υπερκάλυψη, γεγονός που, σύμφωνα με τον βουλευτή, αποδεικνύει το μεγάλο ενδιαφέρον των πολιτών για τέτοιες επενδύσεις.
Στόχος: Η διασφάλιση υψηλών και σταθερών αποδόσεων για τους πολίτες της περιοχής, ενισχύοντας ταυτόχρονα την τοπική αποδοχή των έργων ενεργειακής μετάβασης.
Στην πραγματικότητα, η πρόταση δεν αφορά μια επενδυτική ευκαιρία αλλά «δανεικά» για τη βιωσιμότητα της εταιρείας να επενδύει σε ξένες χώρες.
Με λίγα λόγια, το σκεπτικό πίσω από τέτοιες κινήσεις (όπως το πρόσφατο τοπικό ομόλογο) είναι:
Απόδοση χρημάτων: Οι πολίτες «δανείζουν» ένα ποσό στη ΔΕΗ για να φτιάξει πάρκα ΑΠΕ και ως αντάλλαγμα παίρνουν ένα σταθερό επιτόκιο ψιχίων...
Αποδοχή: Η ΔΕΗ θέλει να έχει τους πολίτες κατ΄ επίφαση «συνεταίρους» ώστε να μην υπάρχουν αντιδράσεις στην εγκατάσταση των νέων φωτοβολταϊκών πάρκων.
Φυσικά, η κριτική που διατυπώνεται έχει βάση στο ότι για να επενδύσει κανείς —ακόμα και με ελάχιστο ποσό— πρέπει να έχει περίσσευμα, κάτι που σε μια περιοχή με υψηλή ανεργία μετά το κλείσιμο των λιγνιτωρυχείων δεν είναι αυτονόητο για όλους.
Είναι η θεωρία του Λαϊκού Καπιταλισμού, μόνο που τα πούρα συνεχίζουν να τα καπνίζουν αυτοί που ήδη τα καπνίζουν.
Η θεωρία του «Λαϊκού Καπιταλισμού» (People's Capitalism) λέει ότι η διασπορά των μετοχών ή ομολόγων στους πολλούς μειώνει τις κοινωνικές ανισότητες, αλλά στην πράξη, για να αγοράσεις «εισιτήριο» σε αυτό το παιχνίδι, πρέπει να έχεις ήδη κεφάλαιο.
Στην περίπτωση της Κοζάνης και της ΔΕΗ, τα «πούρα» παραμένουν στα χέρια των λίγων για τρεις βασικούς λόγους:
Το φράγμα εισόδου: Όποιος ζει με το βασικό ή την ανεργία μετά τη λιγνιτική εποχή, προφανώς δεν έχει τις 1.000€ ή 5.000€ που απαιτούνται ως ελάχιστη συμμετοχή. Άρα, η απόδοση πηγαίνει σε όσους έχουν ήδη «κάτω από το στρώμα».
Η ψευδαίσθηση ελέγχου: Οι μικροεπενδυτές παίρνουν ένα σταθερό επιτόκιο (το «τυρί»), αλλά τη στρατηγική και τα μεγάλα κέρδη (τη «φάμπρικα») τη διαχειρίζεται η διοίκηση και οι θεσμικοί μέτοχοι.
Κοινωνική απορρόφηση: Ουσιαστικά, η συμμετοχή των πολιτών χρησιμοποιείται συχνά ως «εργαλείο ειρήνευσης». Αν ο κάτοικος έχει ομόλογο της ΔΕΗ, είναι λιγότερο πιθανό να διαμαρτυρηθεί για ένα φωτοβολταϊκό που του κλείνει τη θέα.
Είναι μια προσπάθεια να φανεί η μετάβαση ως «δίκαιη», ενώ στην πραγματικότητα οι όροι του παιχνιδιού παραμένουν αυστηρά οικονομικοί.
- Πολιτική πίεση: Με τις δημοσκοπήσεις του Απριλίου 2026 να δείχνουν κάμψη των ποσοστών της Νέας Δημοκρατίας και άνοδο άλλων δυνάμεων, οι βουλευτές της περιφέρειας προσπαθούν να ταυτιστούν με τοπικά αιτήματα για να ανακόψουν τις διαρροές.
- Ενεργειακή αβεβαιότητα: Η στροφή του βουλευτή προς την «αξιολόγηση των δεδομένων» για τις λιγνιτικές μονάδες λόγω της διεθνούς κρίσης ερμηνεύεται ως προσπάθεια ανασκευής της μέχρι τώρα βίαιης απολιγνιτοποίησης.
Η «μετοχοποίηση» της ενεργειακής μετάβασης μέσω ομολόγων λειτουργεί περισσότερο ως εργαλείο κατευνασμού παρά ως ουσιαστική αναπλήρωση του χαμένου εισοδήματος της Π.Ε. Κοζάνης.
Προσθήκη νέου σχολίου