Tην ίδια στιγμή που κατηγόρησε την κυβέρνηση των ΗΠΑ πως «δεν είναι διαφανής σχετικά με τους κινδύνους» των εμβολίων κατά της Covid-19, στη διάρκεια συνέντευξής του στο Foxnews.

 

Ο Μαλόουν, ο οποίος φέρεται να επινόησε την τεχνολογία mRNA που χρησιμοποιείται από φαρμακευτικές εταιρείες στα εμβόλια κατά του κορονοϊού, είπε ότι «δεν υπάρχουν αρκετά στοιχεία σχετικά με τους κινδύνους για τους εφήβους και τους νεαρούς ενήλικες» και δεν πιστεύει ότι πρέπει οι συγκεκριμένες ηλικιακές ομάδες να ωθούνται σε εμβολιασμό.

 

«Δεν νομίζω ότι τα οφέλη υπερτερούν των κινδύνων σε αυτή την ηλικιακή ομάδα», δήλωσε ο Μαλόουν, αναφερόμενος σε άτομα ηλικίας 18 έως 22 ετών, προσθέτοντας πως «δυστυχώς δεν έχει γίνει επαρκής ανάλυση κινδύνου-οφέλους».

 

«Ανησυχώ επειδή ξέρω ότι υπάρχουν κίνδυνοι, αλλά δεν έχουμε πρόσβαση σε δεδομένα. Και έτσι, είμαι της άποψης ότι οι άνθρωποι έχουν το δικαίωμα να αποφασίσουν εάν θα δεχτούν εμβόλια ή όχι, ειδικά επειδή αυτά είναι πειραματικά εμβόλια», σημείωσε ο Μαλόουν.

 

Ο εφευρέτης των mRNA εμβολίων μοιράστηκε τις ανησυχίες του, την ίδια μέρα που μια συμβουλευτική ομάδα των CDC ανέφερε ότι υπάρχει «πιθανή σύνδεση» μεταξύ σπάνιων περιπτώσεων μυοκαρδίτιδας σε εφήβους και νεαρούς ενήλικες, που έχουν εμβολιαστεί με τα σκευάσματα Pfizer/BioNTech και Moderna.

 

Το μόνο σίγουρο είναι ότι οι παραπάνω δηλώσεις προκαλούν προβληματισμό και ερωτήματα.

  Documento https://www.documentonews.gr/article/antithetos-me-toys-emvoliasmoys-stis-ilikies-18-22-o-efeyretis-ton-mrna/

 

Κατερίνη: Γιατρός πέθανε μετά τη δεύτερη δόση Pfizer (Video) https://www.documentonews.gr/article/katerini-giatros-pethane-meta-ti-deyteri-dosi-pfizer-video/

Γιατρός στην Κατερίνη πέθανε λίγες ώρες μετά τον εμβολιασμό του με Pfizer.

 

Όπως είπε στο Open ο πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Πιερίας Ηρακλής Τσανικίδης, ο γιατρός είχε λάβει τη δεύτερη δόση το Σάββατο και το απόγευμα της Κυριακής ένιωσε μια δυσφορία. Ο άτυχος άνδρας διακομίστηκε επειγόντως στο νοσοκομείο όπου έγιναν υπεράνθρωπες προσπάθειες από τους γιατρούς, αλλά δεν τα κατάφερε.

 

Ωστόσο, μέχρι στιγμής δεν έχει γίνει γνωστό εάν συνδέεται με τον εμβολιασμό ή όχι.

Κ. Τσίπρας 

 

 

ΥΛΙΚΑ ΤΩΝ ΑΝΕΜΟΓΕΝΝΗΤΡΙΩΝ ΣΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ 

 

Πρόκειται για ένα τεράστιο, «αναπάντεχο» οικολογικό πρόβλημα που έχει αρχίσει να ανακύπτει ήδη στις χώρες που έχουν αδειοδοτήσει τη λειτουργία χιλιάδων αιολικών πάρκων. Κι αυτό γιατί ο αριθμός των πτερυγίων των ανεμογεννητριών ανά τον κόσμο προβλέπεται να τετραπλασιαστεί τα επόμενα δεκαπέντε χρόνια, καθώς πολύ περισσότερα από αυτά ολοκληρώνουν τη ζωή τους που, σύμφωνα µε τη βιομηχανία των αιολικών, διαρκεί 15 έως 20 χρόνια. 

Ένας αμφισβητήσιμος ισχυρισμός αφού µια, μελέτη του 2012 από το (πηγή: Renewable Energy Fοundatίοn) στη σχετικά ώριμη ολλανδική και βρετανική βιομηχανία των αιολικών διαπίστωσε ότι µόνο μερικά από τα αιολικά πάρκα θα λειτουργούν για περισσότερα από 12 έως 15 χρόνια. Επιπλέον, το μέγεθος και το μήκος των νεοεισαχθέντων πτερυγίων των ανεμογεννητριών είναι τώρα διπλάσιο από αυτό που ήταν πριν από 20-30 χρόνια, φτάνοντας ακόμη και τα 90 μέτρα. 

Σύμφωνα µε εκτιμήσεις, (πηγή: Renewable Energy Fοundatίοn) η βιομηχανία της αιολικής ενέργειας θα παραγάγει 225.000 τόνους μέχρι το 2034. Αυτός ο όγκος θα καταλάβει σημαντικό χώρο στις ήδη κορεσμένες χωματερές ταφής αποβλήτων του πλανήτη, αν ληφθεί υπόψη ότι κάθε πτερύγιο χρειάζεται μεταξύ 30 και 44,8 κυβικών μέτρων όγκου στους χώρους υγειονομικής ταφής. 

Τελικά, η παγκόσμια βιομηχανία των αιολικών δεν µας τα είχε πει όλα όταν υποσχόταν ότι η αιολική ενέργεια θα συμβάλει στη σωτηρία του πλανήτη, καθώς είχε παραλείψει να αναφέρει πως αυτή η «ανανεώσιμη» πηγή ενέργειας θα παράγει µια τεράστια ποσότητα µη ανακυκλώσιμων αποβλήτων που θα καταλήξει στους ξηρούς τάφους των χωματερών. Το λόμπι των αιολικών, προφανώς σκόπιμα, δεν µας είχε πει στο τι θα απογίνει η τεράστια αυτή ποσότητα των πτερυγίων των ανεμογεννητριών όταν φτάσουν στο τέλος της ζωής τους. Και τελικά από ότι φαίνεται η κερδοφορία από τις επενδύσεις σε αυτή τη μορφή της «πράσινης» κατά τα λοιπά ενέργειας θα προκαλέσει την απόρριψη χιλιάδων τόνων µη ανακυκλώσιμων πτερυγίων σε χώρους υγειονομικής ταφής της χώρας. 

Ήδη, δεκάδας χιλιάδας γερασμένα πτερύγια ανεμογεννητριών κατεβαίνουν από τους πύργους χάλυβα όπου δέσποζαν σε όλο τον κόσμο. Μόνο στις ΗΠΑ, περίπου 32.000 θα αφαιρεθούν στα επόμενα τέσσερα χρόνια, ενώ στην Ευρώπη ο αντίστοιχος αριθμός ξεπερνάει τα 15.000. Αλλά το πρόβλημα θα επιδεινωθεί καθώς αυτά τα πτερύγια προέρχονται από ανεμογεννήτριες που κατασκευάστηκαν περισσότερο από µία δεκαετία πριν, όταν οι ο αριθμός των εγκατεστημένων αιολικών ήταν λιγότερο από το ένα πέμπτο από ότι είναι σήμερα. 

Γιατί η βιομηχανία αιολικής ενέργειας πρέπει να απορρίπτει τα πτερύγιά της σε χώρους υγειονομικής ταφής ;; Δυστυχώς εξαιτίας του τρόπου κατασκευής των πτερυγίων, δεν συμφέρει οικονομικά ή πρακτικά να ανακυκλώνονται - σε αντίθεση µε τον χάλυβα και τον χαλκό, υλικά από τα οποία κατασκευάζεται κυρίως το υπόλοιπο τμήμα της πλειονότητας των ανεμογεννητριών. 

Τα πτερύγια των ανεμογεννητριών είναι ένα τοξικό κράμα μοναδικών σύνθετων υλικών, εποξειδικές ή πολυεστερικές ρητίνες µε κυριότερο το φάιµπεργκλας (υαλόνηµα) που δεν μπορεί εύκολα να θρυμματιστεί, να ανακυκλωθεί ή να επαναχρησιμοποιηθεί. Και, παρ' όλο που υπάρχουν λίγα μικρά κέντρα ανακύκλωσης για πτερύγια ανεμογεννητριών. είναι οικονομικά ασύμφορο να ανακυκλωθούν σε μεγάλη κλίμακα. Η εναλλακτική της αποτέφρωσης σε κλιβάνους καταλήγει σε έκλυση τοξικών ουσιών στην ατμόσφαιρα. 

Πληθώρα μελετών από διακεκριμένους ερευνητές που ασχολούνται µε την οικολογική διαχείριση τοξικών αποβλήτων από τα υλικά κατασκευής των πτερυγίων των Α/Γ έχουν αναδείξει το εφιαλτικό σενάριο, εξετάζοντας τα πτερύγια από συνθετικά θερμοπλαστικά υλικά που θα προκύψουν από αποσυρόμενες λόγω τέλους ζωής ανεμογεννήτριες καταλήγουν σε ραγδαία αύξηση του όγκου αποβλήτων απ'  το 2025 και μετά. Πού θα καταλήξουν αυτά τα απόβλητα, ελλείψει βιομηχανίας ανακύκλωσης;; Στην καλύτερη περίπτωση θα βλέπουμε χωματερές γεμάτες πτερύγια, που περιμένουν να οδηγηθούν σε κάποιας μορφής κατεργασία, κάτι σαν τα χωράφια που γέμισαν αποσυρμένα αυτοκίνητα. 

Λόγω του μεγέθους και του βάρους τους τα ολοένα και πιο μεγάλα πτερύγια πρέπει να κοπούν πριν μετακινηθούν, µε το κόστος μεταφοράς να καθίσταται απαγορευτικό για μεγάλες αποστάσεις. Λόγος για τον οποίο τα νεκροταφεία των πτερυγίων των ανεμογεννητριών βρίσκονται συνήθως στις γειτονικές µε τις ογκώδεις ανεμογεννήτριες περιοχές που πρότερα έμεναν ικανοποιημένες εφόσον και εάν έπαιρναν κάποιο αμυδρό αντισταθμιστικό όφελος από την εγκατάστασή τους στα εδάφη τους. 

Ήδη, στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία θεωρητικά έχει αυστηρό νομοθετικό πλαίσιο για τα υλικά που μπορούν να εισέλθουν σε χώρους υγειονομικής ταφής κάποια καίγονται σε κλιβάνους που δημιουργούν τσιμέντο ή σε σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής παρ' όλο που αυτή η διαδικασία παράγει επικίνδυνους για την υγεία τοξικούς ρύπους. Και αυτό διότι -κατά έναν παράδοξο τρόπο- η Ευρωπαϊκή Ένωση εντάσσει μέσα στο πλαίσιο της ανακύκλωσης και της αποκαλούμενης «κυκλικής οικονομίας»- την καύση αποβλήτων για την παραγωγή ενέργειας. 

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ 

1. Η εγκατάσταση Αιολικών Πάρκων αποτελεί τον "πράσινο εφιάλτη", αφού µετά την λήξη ορίου ζωής τους (20 έτη) όταν δεν αποξηλώνονται λόγω του ασύμφορου κόστους, παραμένουν ως νεκροταφεία σιδερικών στις ορεινές περιοχές της Ελλάδος και μάλιστα σε περιοχές ιδιαίτερου φυσικού κάλους όπως στα Άγραφα, στην Μάνη, στην Εύβοια κλπ., ενώ όταν αποφασιστεί να αποξηλωθούν, αυτές θα εναποτίθενται αναγκαστικά σε ακατάλληλους χώρους ταφής µε δυσμενείς συνέπειες για το περιβάλλον, λόγω των τοξικών υλικών που περιέχουν τα πτερύγια. 

2. Ακόμα κι αν αποφασιστεί η ανακύκλωση των συνθετικών πτερυγίων τους μέσα από θερμικές διαδικασίες (πυρόλυση) σε ειδικούς κλιβάνους, αυτό θα δημιουργήσει έκλυση τοξικών ουσιών στην ατμόσφαιρα. Στην ΕΕ ακόμα δεν έχουν προχωρήσει στην θερμική επεξεργασία των τοξικών αποβλήτων, πολλές χώρες της  ΕΕ, (Δανία Βέλγιο, Ολλανδία, Γερμανία κλπ.) τις αποστέλλουν σε τριτοκοσμικές χώρες. Ο φόβος τελικά είναι μήπως και η Ελλάδα γίνει οι αποθήκες των παροπλισμένων ανεμογεννητριών αυτών των χωρών, κάτι που δεν θα αποτελούσε έκπληξη. 

3. Στην Ελλάδα δεν έχει υπάρξει αντίστοιχο θεσμικό πλαίσιο μέχρι σήμερα που να 

αντιμετωπίζει την απομάκρυνση των ανεμογεννητριών μετά την ολοκλήρωση του ορίου ,ζωής λειτουργίας τους. Άρα πριν αντιμετωπιστεί θεσμικά η οικολογική διαχείριση των τοξικών αποβλήτων που προέρχονται από τα υλικά κατασκευής των πτερυγίων, δεν μπορεί και ούτε πρέπει να εγκατασταθεί ούτε µια Α/Γ στην ελληνική επικράτεια. Τελικά ο κλάδοι; οδεύει προς την αύξηση της παραγωγής, της αποτελεσματικότητας και της κυκλικότητας. 

Πόση ενέργεια θα χρειαστεί όμως να παράγουμε τα επόμενα χρόνια και µε ποιο τρόπο; Αυτό ακριβώς μελετά το .Εργαστήριο των ενεργειών του αύριο του Παρισίου. Ο Ερίκ Χερµπέρ, επίκουρος καθηγητής στο Ινστιτούτο Έρευνας για την Ενέργεια τονίζει: «Φανταζόμαστε πάντα ότι η παραγωγή ενέργειας πρέπει να γίνεται με την καλύτερη απόδοση, με την μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα ή την υψηλότερη δυνατή ισχύ. Στην πραγματικότητα, δεν είναι αυτό που κάνει η φύση. Η φύση για παράδειγμα, όταν μετακινούμαστε, προσπαθεί να μειώσει την παραγωγή αποβλήτων. Αυτό σημαίνει ότι όταν ένα ζώο κινείται, θέλει να είναι στο τέλος όσο το δυνατόν λιγότερο κουρασμένο. Συνεπώς, τα κομβικά σημεία για ένα σύστημα παραγωγής ενέργειας θα είναι να μειώσουμε την κατανάλωση ενέργειας, προσπαθώντας να διαχειριστούμε διαφορετικά την κατανάλωση ή προσπαθώντας να διαχειριστούμε διαφορετικά τις δραστηριότητές μας ως κοινωνία».  

Το να κρατήσουμε σε χαμηλά επίπεδα τα απόβλητά µας μπορεί να είναι τελικά η πιο σημαντική παράμετρος έτσι ώστε να πετύχουμε µια καλύτερη ισορροπία μεταξύ των ανθρώπινων αναγκών, του περιβάλλοντος της τεχνολογίας και της οικονομίας. (πηγή) 

Μιχάλης Χριστοδουλίδης 

Διπλ. Μηχανολόγος Μηχανικός 

Ενεργειακός Επιθεωρητής

 

Με επιτυχία ολοκληρώθηκε ο μαθητικός διαγωνισμός Ρομποτικής με θέμα: «Προγραμματισμός στο σπίτι-Programming@home», που υλοποιήθηκε στο Δήμο Εορδαίας με πρωτοβουλία της Περιφερειακής Διεύθυνσης Εκπαίδευσης Δυτικής Μακεδονίας σε συνεργασία με το Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας.

Ο διαγωνισμός παρέχει ευκαιρίες για την ανάπτυξη των δεξιοτήτων προγραμματισμού έξυπνων συσκευών ενθαρρύνοντας τους μαθητές να εμπλακούν σε δραστηριότητες που στοχεύουν στην καλλιέργεια και στην ανάπτυξη της υπολογιστικής και αλγοριθμικής σκέψης, μέσω της βιωματικής μάθησης και του προγραμματισμού εξ αποστάσεως.

Στο πλαίσιο ολοκλήρωσης του προγράμματος η Αντιδήμαρχος Παιδείας, Εθελοντισμού και Κοινωνικής Μέριμνας Ρούλα Σεβαστού επισκέφθηκε τις σχολικές μονάδες του Δήμου Εορδαίας, μαθητές των οποίων συμμετείχαν στο διαγωνισμό, με σκοπό τη βράβευσή τους (σε κάθε μαθητή ένα Βιβλίο – Kit που περιλαμβάνει το Raspberry Pi Zero W στα αγγλικά και εξοπλισμό ρομποτικής) και την απονομή των βεβαιώσεων συμμετοχής τους.

 

Από την μεριά του Δήμου δηλώθηκε:«Πρόκειται για τη δημιουργία ενός πόλου καινοτομίας στο Δήμο μας. Η επιστήμη της Ρομποτικής αποτελεί συνδυασμό πολλών επιστημών και κυρίως της πληροφορικής, της ηλεκτρονικής και της μηχανολογίας. Χαιρόμαστε που δώσαμε τη δυνατότητα στους μαθητές σε μία δύσκολη περίοδο να ασχοληθούν δημιουργικά χρησιμοποιώντας τη φαντασία τους και τα σύγχρονα μέσα τεχνολογίας ενισχύοντας με αυτό τον τρόπο τις δεξιότητές τους».

Ο Δήμος Εορδαίας συγχαίρει θερμά τους μαθητές:

1) Βογιατζής Κωνσταντίνος – Μουσικό Σχολείο Πτολεμαΐδας.

2) Καλαμήτσος Αναστάσιος – 3ο Γυμνάσιο Πτολεμαΐδας.

3) Κάτσιος Απόστολος – 3ο Γυμνάσιο Πτολεμαΐδας.

4) Κοντέος Στέργιος – 3ο Γυμνάσιο Πτολεμαΐδας.

5) Λευκόπουλος Μιλτιάδης – 1ο Γενικό Λύκειο Πτολεμαΐδας.

Ευχές για καλή πρόοδο και στα πρόσωπά τους να δούμε τους αυριανούς επιστήμονες στους τομείς της πληροφορικής, της ρομποτικής και της τεχνολογίας γενικότερα.

 

 

 

 

 

 

 

 

ΜΑΒΕ

Καθολικό ΟΧΙ στη δημιουργία ΧΥΤΑΜ στα ΜΑΒΕ στην εκδήλωση διαμαρτυρίας του αντιΧΥΤΑΜ στη γέφυρα Ρυμνίου

Καθολικό από  εκπροσώπους πολιτικών και αυτοδιοικητικών φορέων, συλλογικοτήτων και  του κόσμου, ήταν το ΟΧΙ στην δημιουργία ΧΥΤEΑ αμιάντου στην περιοχή των πρώην ΜΑΒΕ, στην εκδήλωση διαμαρτυρίας που οργανώθηκε από την ομάδα αντιΧΥΤΑΜ και πραγματοποιήθηκε το πρωί (11:00) της Κυριακής 27 Ιουνίου 2021 στο χώρο της γέφυρας Ρυμνίου, με συνθήκες καύσωνα 36 !

 Οικοδεσπότες της εκδήλωσης διαμαρτυρίας ήταν οι συνιδρυτές της διαδικτυακής πρωτοβουλίας αντιΧΥΤΑΜ που αριθμεί πλέον των 4.200 μελών, Γιάννης Γιαννακόπουλος και Δημήτρης Βαβλιάρας.

 Στην αρχή της εκδήλωσης ο κ. Γιαννακόπουλος, αφού χαρακτήρισε ότι τα ΜΑΒΕ αποτελούν την πιο κραυγαλέα περίπτωση ακαταλληλότητας για τη δημιουργία ΧΥΤAΜ με βάση την επιστημονική άποψη, προχώρησε στο περίγραμμα των διεκδικήσεων-απαιτήσεων που αποσκοπεί η διαμαρτυρία, και είναι:

 - Η ολοκλήρωση της αποκατάστασης του περιβάλλοντος των ΜΑΒΕ (5ο στάδιο).

 - Η ανατροπή της υπουργικής απόφασης του 2016 που προβλέπει τη δημιουργία ΧΥΤΑΜ στα ΜΑΒΕ για τον αμίαντο της Δυτικής Μακεδονίας.

 - Η λήψη απόφασης από το Περιφερειακό Συμβούλιο που να αποκλείει σε κάθε περίπτωση τη δημιουργία ΧΥΤΑΜ στο χώρο των ΜΑΒΕ, με αμίαντο από τη Δυτική Μακεδονία ή και όλη την Ελλάδα.

 Στη συνέχεια τοποθετήθηκαν εκπρόσωποι πολιτικών και αυτοδιοικητικών φορέων, συλλογικοτήτων και πολιτών, των οποίων οι θέσεις αποσπασματικά -με τη σειρά που πήραν το λόγο-, έχουν ως εξής (ολόκληρες τις τοποθετήσεις μπορείτε να τις δείτε στο συναπτόμενο βίντεο διάρκειας 31 λεπτών).

 Καλλιόπη Βέττα, βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Π.Ε. Κοζάνης: Η δημιουργία ΧΥΤΑΜ στα ΜΑΒΕ είναι η απόλυτη καταστροφή για τον τόπο μας και θα πρέπει να μας βρουν απέναντι… Η επιστημονική κοινότητα έχει μιλήσει γι αυτό... Σχεδιάζουν να φέρουν 800.000 τόνους στην περιοχή. Από την πλευρά μου κατέθεσα σχετική κοινοβουλευτική ερώτηση. Η απάντηση του ΥΠ.ΕΝ. δεν μας καθησύχασε καθόλου… Δεν θα γίνουμε ο υπερτοπικός σκουπιδότοπος της Ελλάδας και ίσως των Βαλκανίων.

 Γιώργος Χριστοφορίδης, περιφερειακός σύμβουλος, εκπρόσωπος της παράταξης ΕΛΠΙΔΑ: Είναι φανερό ότι η αλήθεια πάει να ταφεί σε ΧΥΤΑ αμιάντου στην περιοχή μας. Το έχουν τεκμηριώσει οι επιστήμονες ότι είναι τελείως ακατάλληλος ο χώρος να θαφτεί αμίαντος εκεί πέρα. Αλλά κάποιοι συνεχίζουν να το στηρίζουν. Εμείς είμαστε κάθετα αντίθετοι σ’ αυτό...   

 Τάσος Χαραλαμπίδης: εκπρόσωπος του κόμματος ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ (του Κ. Βελόπουλου): Συγχαίρω τους δυο ανθρώπους που κάνανε την ιστοσελίδα αντιΧΥΤΑΜ και θα ήθελα όλοι μαζί να βοηθήσουμε και να συμπαρασταθούμε… Κάποιοι, δεν ξέρω ποιοι (που θέλουν τον ΧΥΤΑΜ) έχουν συμφέροντα…

 

Στέφανος Πράσσος, περιφερειακός σύμβουλος, επικεφαλή παράταξης ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΣΥΜΠΟΡΕΥΣΗ: Δεν δεχόμαστε ούτε για τη Δυτική Μακεδονία, ούτε για όλη την Ελλάδα να γίνει «νεκροταφείο» αμιάντου εδώ. Από τη στιγμή που ανακοινώθηκε η απολιγνιτοποίηση άνοιξε ο ασκός του Αιόλου και όχι μόνο για τον αμίαντο. «Νεκροταφείο» σκουπιδιών από όλη την Ελλάδα, μονάδα καύσης απορριμμάτων, 300.000 στρέμματα για Φ/β και εκατοντάδες μεγαβάτ για αιολικά…

 

Χρήστος Ελευθερίου, δήμαρχος Σερβίων: Ο Δήμος Σερβίων συμφωνεί στο να μην υπάρξει από εδώ και μετά οτιδήποτε, αλλά βάζει και μια παράμετρο ακόμη, αυτό που υπάρχει εκεί είναι ή δεν είναι επικίνδυνο για τον τόπο. Για μας οτιδήποτε  με αρνητικό περιβαλλοντικό αντίκτυπο θα μας βρει απέναντι.

 

Μανόλης Στεργίου, δήμαρχος Βελβεντού: Πριν από ένα περίπου μήνα πήραμε απόφαση ότι είμαστε κάθετα αντίθετοι  στο να δημιουργηθεί ΧΥΤΑΜ, και αυτή την απόφαση θα τη στηρίξουμε μαζί σας και με όλους που ενδιαφέρονται πραγματικά για την περιοχή… Περιμένουμε μια σοβαρή πρόταση για την τουριστική αξιοποίηση της λίμνης… Μαζί σας, σε κάθε μορφή αγώνα..

 

Στέργιος Βαβλιάρας, πρόεδρος Αιανής: Πήραμε απόφαση κατά του ΧΥΤΑΜ και την καταθέσαμε στο Δήμο Κοζάνης… Θέλουμε τουριστική αξιοποίηση της λίμνης.

 

Ρίτσα Σπυρίδου, δημοτική σύμβουλος, επικεφαλής παράταξης ΣΤΑΣΗ ΣΕΡΒΙΩΝ: Είμαστε παρόντες σε έναν αγώνα δίκαιο. Ήμασταν ξεκάθαροι εξ αρχής και είπαμε ΟΧΙ στη δημιουργία ΧΥΤΑΜ. ΟΧΙ, πριν και μετά τις μελέτες… Είμαστε συνοδοιπόροι, παρόντες και παρούσες.

 

Χάρης Κουζιάκης, δημοτικός σύμβουλος Κοζάνης, επικεφαλής της κίνησης ΚΟΖΑΝΙ ΤΟΠΟΣ ΝΑ ΖΕΙΣ: Δυστυχώς δεν υπάρχει εκπρόσωπος της δημοτικής αρχής  της Κοζάνης σήμερα εδώ. Και είναι πραγματικά δυσάρεστο… Εμείς θα σταθούμε αλληλέγγυοι στον αγώνα και θα είμαστε όταν θα πρέπει σε κάποιες πύλες, έτσι ώστε, να εμποδίσουμε οποιαδήποτε εξέλιξη αρνητική για τον τόπο.

 

Φώτης Κεχαγιάς, δημοτικός σύμβουλος Κοζάνης, επικεφαλής παράταξης ΔΥΝΑΜΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗΣ: Αντιστεκόμαστε, είμαστε εδώ μαζί με όλους τους κατοίκους να μη γίνει αυτό το «νεκροταφείο». Ήταν ένα θέμα «παγωμένο» στο παρελθόν. Ξεκίνησε με ενέργειες κάποιων και κακώς ξεκίνησε…

 

Γιάννης Μητσιάκος, εκπρόσωπος ΚΚΕ: Εμείς το συγκεκριμένο ζήτημα το βάλαμε και στην Ευρωβουλή… Σαν κόμμα είμαστε κάθετα αντίθετοι. Η περιοχή μας δεν μπορεί να γίνει «νεκροταφείο» των ελπίδων των παιδιών μας, της ζωής μας στην κυριολεξία.

 

Λευτέρης Ιωαννίδης, πρώην δήμαρχος Κοζάνης: Μπορεί να μη θέλουμε ΧΥΤΑΜ στα ΜΑΒΕ και σ’ αυτό συμφωνούμε όλοι, αλλά ο αμίαντος υπάρχει. Μπορεί να μην θέλουμε να γίνει στα ΜΑΒΕ, αλλά κάπου πρέπει να γίνει… Όσοι θέλουν να ζήσουν σ’ αυτή την περιοχή αξίζουν κάτι καλύτερο…

 

Γιώργος Τζέλλος, πρώην δήμαρχος Αιανής: Συμφωνώ με τον αγώνα που δίνετε, εύχομαι να υπάρχει και συνέχεια. Μακάρι αυτή η κίνηση να αποτελέσει την αφορμή να ξυπνήσει την περιοχή από το λήθαργο εδώ και 10 χρόνια και να αγωνιστεί για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει.

 

Κώστας Κωνσταντινίδης, δημοτικός σύμβουλος, παράταξης ΣΤΑΣΗ ΣΕΡΒΙΩΝ: Όλοι ανεξαιρέτως είμαστε αντίθετοι στη δημιουργία ΧΥΤΑ αμιάντου. Το «στοίχημα» πρέπει να το κερδίσουμε. Να μη βάλουμε τις πολιτικές ανάμεσά μας.

 

Τοποθετήσεις συμπαράστασης έκαναν ακόμη, o εκπρόσωπος της συλλογικότητας ΕΟΡΔΑΙΑ SOS, o εκπρόσωπος των ερασιτεχνών αλιέων Πτολεμαΐδας-Κοζάνης Αθανάσιος Στάμος («οι δυο σύλλογοι έχουν αρνητική απόφαση στη δημιουργία ΧΥΤΑΜ στα ΜΑΒΕ»), ο κτηνοτρόφος Γιάννης Ντίνας («καλώ τους “καρεκλάδες” να μου πουν που μας βοηθούν εμάς, τον πρωτογενή τομέα») και η εκπρόσωπος του Αγροτικού Συλλόγου Κοζάνης Σερβίων Βελβεντού Γιάννα Αντωνοπούλου («είμαστε αντίθετοι στη δημιουργία ΧΥΤΑΜ, στα πλωτά φωτοβολταϊκά στη λίμνη, καθώς και στα φωτοβολταϊκά στα βοσκοτόπια»).

 

 

 

Στη διαμαρτυρία παραβρέθηκαν, ο περιφερειακός σύμβουλος της διοικούσας παράταξης Γιώργος Μαργαρίτης, οι δημοτικοί σύμβουλοι της μείζονος αντιπολίτευσης ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ του Δήμου Σερβίων Τάσος Αλεξόπουλος και Γιώργος Παναγιωτούλας, καθώς και η δημοτική σύμβουλος της παράταξης ΣΤΑΣΗ ΣΕΡΒΙΩΝ Μαίρη Χριστοδούλου, ενώ διαβάστηκε επιστολή συμπαράστασης του Βασίλη Κωνσταντόπουλου, επικεφαλής της παράταξης ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ  στο δήμο Σερβίων και της Ν.Ε.  Κοζάνης του ΚΙΝΑΛ.

 

Αίσθηση προκάλεσε στους παρευρισκόμενους η απουσία των κοινοταρχών της ορεινής ζώνης των Καμβουνίων.

 

Ο νεαρός Τούρκος ερευνητής Mert Kaya αναζήτησε τις ρίζες του από τη Σμύρνη στον Πόντο και ανακάλυψε πως είναι δισέγγονος Έλληνα Πόντιου που έμεινε πίσω και ασπάστηκε το Ισλάμ. Η μελέτη του μόλις κυκλοφόρησε στα ελληνικά και ο ίδιος δηλώνει πως «Η μνήμη είναι ένα μέρος για μάχες».

Ο Mert Kaya γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Βουτζά της Σμύρνης. Σπούδασε Κοινωνιολογία στο Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο Μέσης Ανατολής, με μεταπτυχιακό στο τμήμα Πολιτισμικών Σπουδών και Media του Πανεπιστημίου Hacettepe. Η διπλωματική του εργασία ήταν μια έρευνα μνήμης με θέμα τον εξισλαμισμό των Ελλήνων της Ανατολής το 1919-1925. Το θέμα δεν προέκυψε τυχαία· μια μέρα, όταν ήταν 10 ετών, μια θεία του είχε γυρίσει από το πρώτο της ταξίδι στο εξωτερικό, στην Ελλάδα, και αφηγούταν στα αδέρφια της τις εμπειρίες της. Όταν η συζήτηση βάρυνε, οι μεγάλοι έβγαλαν τα παιδιά από το δωμάτιο και έβαλαν στο βίντεο μια κασέτα που έδειχνε έναν ηλικιωμένο άντρα να τους χαιρετά λέγοντας «μου λείπετε τόσο πολύ».

 

Με τα χρόνια και ρωτώντας επίμονα, ο Mert έμαθε μια διαφορετική αλήθεια για την καταγωγή της οικογένειας της μητέρας του: οι ρίζες τους δεν ήταν από το Μπίτλις, μια πόλη στην ανατολική Τουρκία που κατοικείται κυρίως από Κούρδους, αλλά από την Αμάσεια του Πόντου. Ήταν Έλληνες Πόντιοι, οι πλείστοι από τους οποίους διέφυγαν στην Ελλάδα με την Ανταλλαγή, εκτός από τον προπαππού του Mert Kaya, τον Ishak, που έμεινε πίσω, υιοθετήθηκε από μια οικογένεια Κούρδων και σταδιακά εξισλαμίστηκε και μετακόμισε μαζί τους στο Μπίτλις.

 

Αναζητώντας τα ίχνη των προγόνων του σε Ελλάδα και Τουρκία, ο Mert Kaya ξετύλιξε το νήμα των ανθρώπων που έμειναν πίσω και ασπάστηκαν το Ισλάμ για να επιβιώσουν. Τα παιδιά και τα εγγόνια όσων βίωσαν τα γεγονότα του αφηγήθηκαν τις εμπειρίες της μετανάστευσης, της παραμονής, του εξισλαμισμού, της αφομοίωσης και της πολιτισμικής ενσωμάτωσης όπως τις βίωσαν πριν, κατά τη διάρκεια, αλλά και μετά την «ανταλλαγή πληθυσμών». Οι προφορικές ιστορίες που συνέλεξε με τη μέθοδο της έρευνας πεδίου έγιναν η διατριβή του που δημοσιεύτηκε το 2019 και πριν από μερικές μέρες κυκλοφόρησε στα ελληνικά με τον τίτλο «Ο εξισλαμισμός των Ελλήνων της Μικράς Ασίας την περίοδο 1919-1925. Μία μελέτη μνήμης» από τις εκδόσεις Κυριακίδη. Σήμερα είναι υποψήφιος διδάκτορας στο Τμήμα Επιστημών Επικοινωνίας του Πανεπιστημίου Hacettepe και εργάζεται ως κοινωνιολόγος στο παράρτημα της UNESCO στη Σμύρνη. Αυτή είναι η ιστορία του.

 

Ο προπάππους του Mert Kaya και ο αδερφός του: Αριστερά, o Ιωάννης Αναστασιάδης και δεξιά o προπάππους του συγγραφέα, İshak Terece, στην πρώτη και τελευταία τους φωτογραφία μαζί, στο Bitlis, το ’60.

Ποια είναι η ιστορία της οικογένειάς σας; Τι γνωρίζατε για αυτήν μέχρι να κάνετε την έρευνά σας σχετικά;

Οι γονείς μου γεννήθηκαν στο Μπίτλις, μια πόλη στην ανατολική Τουρκία, και μετακόμισαν στη Σμύρνη στα τέλη του ’70. Μεγάλωσα με την τουρκική και την κουρδική κουλτούρα. Δεν είχα ιδέα για την ελληνική μου καταγωγή. Εκπαιδεύτηκα με την κλασική τουρκική ιστορία και με την πίεση της εθνοκεντρικής ιδεολογίας. Αν ζεις και μεγαλώνεις στη Σμύρνη, ο εχθρός σου είναι οι Έλληνες για την εθνοκεντρική τους ιδεολογία. Μας δίδασκαν ότι οι Έλληνες εισέβαλαν στα εδάφη μας και είχαμε πόλεμο μαζί τους. Ότι έκαψαν τη Σμύρνη.

Βασικά δεν υπήρχε οικογενειακή ιστορία. Κανείς δεν αναφερόταν στο παρελθόν – μονάχα σε κάποιες χαρούμενες ιστορίες από τα παιδικά χρόνια και τις δύσκολες συνθήκες ζωής, ιδιαίτερα τους χειμώνες. Όταν σύγκρινα τις οικογένειες της μητέρας και του πατέρα μου, έβρισκα του πατέρα μου περισσότερο συντηρητική. Από την πλευρά της μητέρας μου, είναι πιο ανοιχτόμυαλοι και όχι συντηρητικοί. Πάντα νιώθω πιο οικεία με την πλευρά της μητέρας μου· μοιράζομαι και επικοινωνώ περισσότερο μαζί τους. Αν και δεν ήξερα τίποτα για την ιστορία των οικογενειών, ένιωθα ήδη πιο κοντά στην πλευρά της μητέρας μου εξαιτίας των απόψεών τους.

 

 

Πώς και γιατί αρχίσατε να ψάχνετε τις ρίζες σας στον Πόντο;

Όταν ήμουν 10 χρόνων, μια από τις θείες μου από την πλευρά της μητέρας μου πήγε στην Ελλάδα. Μας είχαν πει ότι είναι ένα τουριστικό ταξίδι. Δεν ήταν νέα και ήταν η πρώτη φορά που επισκεπτόταν μια ξένη χώρα. Ήταν ενδιαφέρον για μένα. Όταν επέστρεψαν, μας κάλεσαν. Μιλούσαν για κάτι, αλλά δεν μπορούσα να καταλάβω. Τότε μας έβγαλαν τα παιδιά από το δωμάτιο και άρχισαν να βλέπουν ένα βίντεο. Άκουγα θρήνους και γύρισα πίσω στο δωμάτιο και είδα έναν ηλικιωμένο άντρα στην τηλεόραση, χαιρετούσε και έλεγε κάτι στα τουρκικά σαν «μου λείπετε τόσο πολύ». Τους ρώτησα για αυτό τον τύπο, αλλά κανείς δεν μου απάντησε. Είπαν απλώς ότι ο άντρας αυτός ήταν θείος μας. «Θείος; Γιατί στην Ελλάδα; Γιατί ζει εκεί;», άρχισα να ρωτώ, αλλά δεν μου απαντούσαν. «Πρόλαβε να φύγει προς τα κει», είπαν. Ήμουν παιδί, όμως ένιωθα πως ήταν κάτι άλλο.

Στο λύκειο, το ενδιαφέρον μου για την Ιστορία μεγάλωσε. Διάβαζα πολύ. Ρωτούσα πάντα για τον θείο μας. Κάποτε, μου είπαν πως ένας Έλληνας στρατιώτης τον αιχμαλώτισε και τον έκανε χριστιανό. Ήταν πιστευτό ίσως, αλλά ζούσαν στο Μπίτλις· δεν είχε κάποια σχέση η Ελλάδα με το Μπίτλις. Στο Πανεπιστήμιο, άρχισα να δουλεύω σε φοιτητικές ομάδες και προγράμματα για τα δικαιώματα των μειονοτήτων στην Τουρκία. Διάβαζα πολύ. Υπήρχαν κάποια κενά στην ιστορία μας. Γιατί δεν ξέρουν; Έψαξα περισσότερο, αλλά δεν έλεγαν κάτι και επαναλάμβαναν τις ίδιες εθνοκεντρικές ιστορίες. Δεν έλεγαν για τον Πόντο, τους Έλληνες, την Ανταλλαγή κτλ. Μια μέρα, μια θεία μου μού έστειλε μήνυμα ότι χρειαζόταν βοήθεια. Είπε πως είχε ήδη κάποιες σχέσεις με τους συγγενείς μας στην Ελλάδα. Όμως, λόγω των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, έχασε την επαφή διότι τα νούμερα είχαν αλλάξει. Μου είπε την ιστορία, όπως την ήξερε. Ότι ο πατέρας της δεν ήταν από το Μπίτλις, αλλά από την Αμάσεια. Ο πατέρας της δεν ανέφερε την οικογένειά του και είχε απαγορεύσει αυτές τις ερωτήσεις στο σπίτι. Είχε πει «ξέρω πως έχω έναν θείο στην Ελλάδα, αλλά δεν ξέρω λεπτομέρειες». Και ότι ο θείος της είχε έρθει στην Τουρκία δύο φορές να επισκεφθεί τον πατέρα τους, μια φορά στο Μπίτλις και μια φορά στη Σμύρνη. Ο πατέρας της και ο θείος συναντιούνταν και είχαν επαφή. Έστελναν γράμματα ο ένας στον άλλο. Μου έδωσε τα γράμματα και τις φωτογραφίες που είχαν βγάλει μαζί. Τα γράμματα ήταν στα τουρκικά, αλλά είχαν πάνω ταχυδρομικές διευθύνσεις. Είχα ήδη μάθει την ελληνική αλφάβητο για να διαβάζω και να μιλώ τα βασικά ελληνικά. Άρχισα να ψάχνω στο διαδίκτυο και ειδικά στα social media. Η θεία μου μού είπε «ο θείος λέγεται Ιωάννης· υπάρχουν και κάποιοι άλλοι, αλλά δεν ξέρω ποια είναι η σχέση μας, λέγονται Σοφία, Κάσσια, Φίλιππος και Τόμι». Ήταν κοινά ονόματα και ήταν δύσκολο να τους εντοπίσω. Δεν θυμόταν τα επίθετα. Είδα στο γράμμα «Ιωάννης Αναστασιάδης». Εκείνη την περίοδο είχα πάει στη Γερμανία με το πρόγραμμα Erasmus. Έστειλα μηνύματα στους ανθρώπους που είχαν κάνει tag τους εαυτούς τους στο Λειβαδοχώρι, απ’ όπου προέρχονταν τα γράμματα. Μια γυναίκα μου απάντησε λέγοντας «δεν ξέρω». Με παρέπεμψε σε κάποιον που μιλούσε τουρκικά και αυτός ήταν ένας από τους συγγενείς μας. Και η ιστορία μας άρχισε κάπως έτσι. Έμαθα τις λεπτομέρειες, πώς οι στρατιώτες τους ανάγκασαν να μεταναστεύσουν από το χωριό Aydoğdu (σημερινό Vezirköprü) στο Μπίτλις, πώς ζούσαν εκεί και πώς ο προπάππους μου ο Ishak έμεινε σε μια οικογένεια Κούρδων και έγινε μουσουλμάνος το 1924. Πώς συναντήθηκαν τα αδέρφια μετά από 40 χρόνια στο Μπίτλις και γιατί αποφάσισε ο παππούς Ishak να μετακομίσει στη Σμύρνη κτλ. Άρχισα να διερωτώμαι αν η ιστορία του Ishak ήταν η μοναδική ή όχι. Άρχισα να το ψάχνω ιστορικά και διάβασα πολλά έγγραφα. Σε κάποια συνέδρια μίλησα για την ιστορία των δύο αδερφών και έλαβα μηνύματα από κόσμο που μου έλεγε την ιστορία της δικιάς του οικογένειας. Ο κύκλος μεγάλωνε. Πολλοί άνθρωποι ήθελαν να μου πουν για τη δική τους ελληνική καταγωγή. Αποφάσισα να τις συλλέξω και να γράψω τη διπλωματική μου σε αυτό. Η ιδεολογία του έθνους-κράτους κρύβει κάποιες πραγματικότητες, όμως η μνήμη είναι κάτι πολύ ισχυρό. Η αλήθεια θα αποκαλυφθεί.

 

Το βιβλίο του Mert Kaya έχει μόλις κυκλοφορήσει στα ελληνικά.

Πώς και πού κάνατε την έρευνά σας; Νιώσατε ποτέ να κινδυνεύετε εξαιτίας αυτής;

Άρχισα πρώτα να ακούω τις ιστορίες. Η διπλωματική μου ήταν μια μελέτη προφορικής ιστορίας και η μέθοδος που ακολούθησα ήταν η σε βάθος συνέντευξη. Ηχογράφησα φωνές από διαφορετικές πόλεις, όπως η Σαμψούντα, η Τραπεζούντα, η Σμύρνη, η Καισαρεία, η Νεάπολη της Καππαδοκίας, και τις μετέτρεψα σε κείμενο. Μου πήρε περίπου ένα χρόνο. Μίλησα με οχτώ άτομα, αλλά τα δύο από αυτά τελικά δεν θέλησαν να μπουν οι ιστορίες τους στη διατριβή μου. Για ηθικούς λόγους, δεν χρησιμοποίησα τα ονόματά τους. Είναι έξι ιστορίες από την Τουρκία, τέσσερις από την Ελλάδα, συνολικά δέκα και ήταν αρκετές για μένα για να κάνω μια εθνογραφική εργασία. Συναντήθηκα με κάποιους μελετητές από την Ελλάδα, τους επισκέφθηκα κιόλας και χρησιμοποίησα τις πηγές τους. Ολοκλήρωσα τη διατριβή και εγκρίθηκε το 2017. Δεν ένιωσα ιδιαίτερο κίνδυνο, αν και έλαβα κάποια βιτριολικά μηνύματα στα social media. Η οικογένεια και οι φίλοι μου ήταν αγχωμένοι για αυτό, αλλά ήμουν ήρεμος και συνέχισα να μιλώ. Οι πικρές ιστορίες αφορούν οικογένειες που χωρίστηκαν εξαιτίας της υποχρεωτικής μετανάστευσης· εστίασα στο τι συνέβη στα παιδιά που έμειναν στην Τουρκία. Ένα από αυτά ήταν ο προπροπάππους μου, που μεγάλωσε χωρίς τη γλώσσα, τη θρησκεία και την οικογένειά του. Κανείς δεν μπορούσε να με σταματήσει να ψάχνω για αυτό. Ο σκοπός μου δεν ήταν δεν αλλάξω κάτι, εκτός από ιδέες και ιστορικές αφηγήσεις.

 

Τι έχετε ανακαλύψει για τις δικές σας ρίζες και τι για την ιστορία των παιδιών που εξισλαμίστηκαν και τον διωγμό των Ελλήνων του Πόντου;

Ο προπροπάππους μου ο Ishak και η οικογένειά του ήταν Έλληνες Πόντιοι από το Αϊντογκντού (σ.σ.: Aydoğdu, κοινότητα στην περιοχή Αμάσειας του Πόντου). Έμεινε εκεί με μια οικογένεια Κούρδων επειδή δούλευε για να βγάλει λεφτά για την οικογένεια και όταν οι χωροφύλακες ήρθαν να τον πάρουν με τη μητέρα του, φοβήθηκε και δραπέτευσε. Άρχισε να ζει με την οικογένεια των Κούρδων και κάποια στιγμή έγινε μουσουλμάνος. Έπρεπε να είναι όπως όλα τα άλλα παιδιά. Η Τουρκία εγκαθιδρύθηκε στη σουνοκεντρική ιδεολογία του έθνους-κράτους. Δεν ήταν ούτε σουνίτες ούτε Τούρκοι. Επομένως έπρεπε να είναι σαν αυτούς. Είναι ένας τρόπος να επιβιώσει κανείς. Ένας άλλος τρόπος είναι να μη μιλούν για το παρελθόν και να πιέζουν τον εαυτό τους να ξεχάσουν. Μέχρι σήμερα αρκετοί άνθρωποι μου στέλνουν μηνύματα για τους προγόνους τους. Σύμφωνα με την έρευνά μου, δεν υπήρξε συστηματικός εξισλαμισμός παιδιών την περίοδο 1919-1924. Ήταν αναπόφευκτο να εγκλιματιστεί και να αφομοιωθεί. Το βασικό πρόβλημα είναι ότι δεν ξέρουμε τον πραγματικό αριθμό των παιδιών. Πόσα παιδιά έμειναν πίσω, πόσα επέζησαν και έγιναν μουσουλμάνοι. Τούρκοι χωρικοί μου έχουν περιγράψει πώς Πόντιοι Έλληνες είχαν καεί μέσα στις σπηλιές από τον Τοπάλ Οσμάν και τους άντρες του. Δεν το διάβασα από ελληνικές πηγές, το έμαθα απευθείας από Τούρκους χωρικούς. Από την άλλη, κάποιος μου είχε πει ότι ο προπάππους του ήταν Πόντιος και υποχρεώθηκε να φύγει. Χωρίστηκε με την οικογένειά του και συγκεντρώθηκαν σε μια εκκλησία, όπου κάποιοι ντόπιοι τους ζήτησαν να γίνουν μουσουλμάνοι. Ο προπάππους του αποφάσισε να γίνει μουσουλμάνος επειδή φοβήθηκε και άρχισε να ζει μαζί του, ενώ την οικογένειά του την έστειλαν στην Ελλάδα. Ο προπάππους του πάντα μιλούσε για την οικογένειά του και ήταν θλιμμένος μέχρι να πεθάνει. Μπορεί να μην υπήρχε συστηματικός εξισλαμισμός από την κυβέρνηση, αλλά η κοινωνία ήξερε πώς να εξισλαμίσει τους ανθρώπους ήδη από το 1915.

 

Η έρευνα του Mert Kaya έγινε η διατριβή του, η οποία κυκλοφόρησε αρχικά στην Τουρκία το 2019.

Πώς έγιναν αυτοί οι άνθρωποι μουσουλμάνοι;

Γενικά, όσοι έμειναν πίσω ήταν παιδιά που δούλευαν ως υπηρετικό προσωπικό στα σπίτια και κορίτσια που ήθελαν να παντρευτούν Τούρκους νεαρούς. Με τον καιρό, έγιναν μουσουλμάνοι με την πίεση των οικογενειών στις οποίες ζούσαν όπως και της κοινωνίας. Σταδιακά αφομοιώθηκαν και εγκλιματίστηκαν. Το να γίνουν μουσουλμάνοι ήταν ένας τρόπος να επιζήσουν. Μπορεί να μη νιώθεις μουσουλμάνος, αλλά μπορείς να δείχνεις μουσουλμάνος· να πηγαίνεις στο τζαμί, να νηστεύεις στο ραμαζάνι ή να ντύνεσαι σαν μουσουλμάνος. Για παράδειγμα, ο δικός μου προπάππους έμοιαζε σαν αληθινός συντηρητικός, φορούσε σαλβάρι και πήγαινε στο τζαμί, όμως δεν μεγάλωσε τα παιδιά του ως συντηρητικούς μουσουλμάνους και τα έστειλε να μάθουν το Κοράνι, κάτι που ήταν πολύ σύνηθες στις μικρές πόλεις. Ουσιαστικά, το να είσαι μουσουλμάνος δεν είναι σημαντικό, το να δείχνεις μουσουλμάνος είναι ένας τρόπος να κρυφτείς. Ήταν όλοι παιδιά και δυστυχώς δεν μπορούμε να πούμε ότι επέλεξαν όντως το Ισλάμ ως πραγματική τους θρησκεία και μοίρα τους.

 

Τι γνωρίζουν σήμερα οι απόγονοί τους για την ιστορία εκείνων των προγόνων;

Ο κόσμος στην Τουρκία δίνει σημασία στις οικογενειακές ιστορίες ακόμη κι αν υπάρχει ο κίνδυνος να έρθουν αντιμέτωποι με κάτι που δεν θα τους αρέσει. Έχω γνωρίσει αρκετό κόσμο που αναζητά τους προγόνους, τις ρίζες και τις οικογενειακές τους ιστορίες. Άνθρωποι που συνεισέφεραν στη διατριβή μου έψαχναν οι ίδιοι και έδιναν σημασία στην ιστορία της οικογένειάς τους. Η ιδεολογία των ανθρώπων παίζει σημαντικό ρόλο σε ό,τι αφορά στην αναζήτηση ιστοριών. Αν θέλουν πραγματικά να φτάσουν στην αλήθεια, κανείς δεν μπορεί να τους σταματήσει, αλλά κάποιοι θέλουν να αποδείξουν ότι είναι γνήσιοι Τούρκοι και παραμορφώνουν τις ιστορίες. Οι συνεντευξιαζόμενοί μου ήξεραν καλά την ιστορία της οικογένειάς τους, αλλά μερικοί προτιμούσαν να τις κρατήσουν κρυφές.

 

Υπάρχουν ακόμη κρυπτοχριστανοί στον Πόντο;

Δεν είναι εύκολο να βρούμε σήμερα αν υπάρχουν ακόμα κρυπτοχριστιανοί στον Πόντο. Δεν μελετάω ειδικά τον Πόντο, αν και θα μπορούσα μελλοντικά να το κάνω. Απ’ όσο ξέρω, υπάρχουν άνθρωποι που ανακάλυψαν την ιστορία τους και τη χριστιανική τους καταγωγή και αποφάσισαν να βαφτιστούν, αλλά δεν είναι κρυπτοχριστιανοί. Αν κάτι κρύβεται, κρύβεται. Δεν είναι εύκολο να το δεις.

 

Τι γνωρίζατε για την ιστορία των Ελλήνων του Πόντου προτού κάνετε αυτή την έρευνα;

Βασικά τίποτα. Το μόνο που γνώριζα ήταν πως υπήρχαν Έλληνες στη Σμύρνη, τη γενέτειρά μου, και ότι πήγαν στην Ελλάδα την περίοδο της Ανταλλαγής. Ακόμη και η οικογένειά μου δεν γνώριζε κάτι για τους Έλληνες του Πόντου. Στην Τουρκία, ειδικά στα μαθήματα Ιστορίας, η συζήτηση περιστρέφεται γύρω από τις ομάδες που επωφελήθηκαν και αυτές που ήταν επιζήμιες. Μια από τις ομάδες που αναφέρονταν ως επιζήμιες ήταν οι Έλληνες Πόντιοι. Επομένως, ο Πόντος ήταν κάτι κακό για εμάς. Ως παιδί, δεν αναρωτιέσαι. Μαθαίνεις ό,τι σου διδάσκουν. Όταν πήγα στο Πανεπιστήμιο και άρχισα να αναρωτιέμαι περισσότερο και να διαβάζω από διαφορετικές πηγές, διαπίστωσα την ιδεολογία του έθνους-κράτους και τον σκοπό της.

 

Πόσο δύσκολο ήταν για εσάς να κάνετε αυτή την έρευνα, λαμβάνοντας υπόψη και την πολιτική κατάσταση σήμερα στην Τουρκία;

Δεν ήταν εύκολο, αλλά υπάρχουν ακόμα κάποιοι μελετητές που μας βοήθησαν να κάνουμε καλή έρευνα στην Τουρκία. Όπως ανέφερα, η οικογένειά μου και οι φίλοι μου είναι πολύ αγχωμένοι για αυτό. Δεν μοιράζομαι τη δουλειά μου στα social media ή στα συνέδρια που συμμετείχα. Το ενδιαφέρον μου είναι η μνήμη και να υποβάλω ερωτήσεις για να ρίξω φως σε αυτήν. Έφυγαν όλοι οι Έλληνες στην Ανταλλαγή; Αν όχι, τι συνέβη σε αυτούς που έμειναν πίσω; Πώς θυμούνται οι εξισλαμισθέντες Έλληνες; Γιατί αρχίζουν να θυμούνται; Αναγκάζουν εαυτούς να ξεχνούν το παρελθόν τους; Όταν βλέπεις την ιστορία της Τουρκικής Δημοκρατίας, μπορείς να δεις χρονολογικά τη σύρραξη με την Ελλάδα: 1919, 1924, 1942, 1955, 1974 κι ακόμα η Ελλάδα είναι ένα είδος εχθρού για την Τουρκία. Το «Έλληνας» («Ρωμιός») ως όρος είναι βρισιά και μάλιστα πολύ συχνή. Προσπαθώ να εξηγήσω τι συνέπειες έχει αυτό το μίσος στο τέλος. Πώς η κοινωνική πίεση επηρεάζει ανθρώπινες ζωές. Όχι μόνο στον Πόντο, αλλά και αλλού οι Έλληνες και άλλες εθνικές μειονότητες στην Τουρκία είχαν άσχημες συνέπειες από τη ρητορική μίσους. Επιπλέον, συνεχίζεται πολιτικά. Δεν έχω δύναμη να το αλλάξω, αλλά ακαδημαϊκά έχω υποχρέωση να μιλώ. Η έρευνά μου είναι εθνογραφική μελέτη, που εστιάζει σε κρυμμένες ιστορίες οικογενειών με ελληνική καταγωγή, περιλαμβανομένης και της δικής μου, και πολλοί άνθρωποι ενδιαφέρθηκαν και θέλησαν να πουν και να ψάξουν τις ιστορίες της δικής τους οικογένειας. Η μνήμη είναι ένα μέρος για μάχες. Πρέπει να θυμόμαστε και πρέπει να σεβόμαστε ο ένας τη θλίψη του άλλου.

 

Έχοντας ανακαλύψει τις ρίζες της οικογένειάς σας, νιώθετε να έχετε μια νέα ταυτότητα;

Καταρχάς θέλω να πω πως κατά τη γνώμη μου όλες οι ταυτότητες είναι τεχνητές. Εμείς, η κοινωνία, η κουλτούρα μας κτλ τις δημιουργούν. Επιπρόσθετα, είμαι πλέον ένας υποψήφιος διδάκτορας κι έχω κι εγώ μια ερώτηση να θέσω. Πώς επηρεάζει η μνήμη την ταυτότητά μας; Πώς μας επηρεάζουν αυτές οι ιστορίες; Νιώθω πολυπολιτισμικός και αυτό με καθιστά ελεύθερο. Δεν διστάζω να πω «είμαι Έλληνας Πόντιος». Ζω και μεγαλώνω στην Τουρκία με την τουρκική κουλτούρα, όμως η καταγωγή μου από τη μία πλευρά είναι ελληνοποντιακή. Προσπαθώ να μάθω ελληνικά. Μου αρέσει να είμαι πολυπολιτισμικός και να έχω πολλές ταυτότητες. Δεν ήταν δική μου επιλογή ούτε και του προπάππου μου.

 

Πόσο σας έχει αλλάξει η εμπειρία; Τι λέει η οικογένειά σας για αυτή σας την ανακάλυψη;

Η οπτική μου έχει αλλάξει μετά από αυτή την εμπειρία. Καταλαβαίνω πια πώς η δική μου και άλλες οικογένειες είχαν ανάγκη και υποχρέωσαν εαυτούς να κρύψουν τις ιστορίες τους. Καταρχάς, οι γονείς μου μού εναντιώθηκαν επειδή φοβούνταν. Όταν βρήκα τους συγγενείς μας στην Ελλάδα, έγραψα την ιστορία μας και την έστειλα σε όλα τα μέλη της οικογένειας. Έχουν δικαίωμα να μάθουν την αλήθεια. Όλοι τους σοκαρίστηκαν και όλοι ήταν χαρούμενοι που μας βρήκαν. Κάναμε βιντεοκλήσεις και είδαμε ο ένας τον άλλο. Στο τέλος, πήρα τη μητέρα μου και τη θεία μου και πήγαμε στην Ελλάδα μαζί. Αυτή η επανένωση τα άλλαξε όλα. Τώρα, η μητέρα μου τηλεφωνεί στην ξαδέρφη της στην Ελλάδα όποτε θέλουν. Τώρα έχουν μια σύνδεση. Τώρα, η σύνδεσή μας είναι ασφαλής επειδή δεν θέλουμε να το κρύψουμε ξανά. Ασφαλώς, δεν βάζουν ταμπέλες ο ένας στον άλλο και νιώθουμε χαρούμενοι και ήρεμοι.

 

 

Υπήρξε κάποια ιστορία που σας σόκαρε;

Υπήρξαν αρκετές. Πολλές από αυτές είναι στο βιβλίο και όλες τους με σόκαραν πραγματικά. Όσο έκανα την έρευνά μου, πέρασα δύσκολες στιγμές, κάποτε δεν μπορούσα να κοιμηθώ εξαιτίας αυτών των ιστοριών. Υπήρξαν ιστορίες ανθρώπων που πήγαιναν κρυφά στην εκκλησία να βαφτίσουν τα παιδιά τους, ιστορίες ανθρώπων που τους δυσφημούσαν οι φίλοι τους επειδή η οικογένειά τους έχει ελληνική καταγωγή, πολλές ιστορίες τέτοιες. Μια κουβέντα με έκανε να κλάψω την ώρα της συνέντευξης. Όταν ο συνεντευξιαζόμενός μου ήταν παιδί, η οικογένειά του τον έστειλε στο τζαμί να μάθει το Κοράνι. Κάποια παιδιά έσπασαν τα παράθυρα του τζαμιού και έτρεξαν μακριά. Και έπειτα όλα τους κατηγόρησαν τον συνεντευξιαζόμενό μου και είπαν πως η οικογένειά του είναι ήδη ελληνική. Όπως κάναμε τη συνέντευξη, μου είπε «ορκίζομαι στον Θεό, δεν το έκανα εγώ, δεν έσπασα εγώ το παράθυρο».

 

Από πού προέρχεται το επώνυμο Αναστασιάδης που έχετε στο προφίλ σας;

Οι συγγενείς μου στην Ελλάδα έχουν το επώνυμο «Αναστασιάδης». Πρόσθεσα συμβολικά το επώνυμο Αναστασιάδης στο προφίλ μου για να γίνω ένας από αυτούς. Επίσης, Αναστασία λεγόταν η μητέρα του προπάππου μου – για αυτό και το έχουν ως επίθετο. Είμαι περήφανος και χαρούμενος να το χρησιμοποιώ κι εγώ.

 

Τι πραγματεύεται το βιβλίο σας; Ποιες είναι οι προσδοκίες σας από την ελληνική του έκδοση που κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες;

Θέλω οι Έλληνες να μάθουν ότι υπάρχει κάποιος που δουλεύει για τους κρυμμένους και εξισλαμισθέντες Έλληνες. Είμαστε ακόμα εδώ. Υπάρχουν ιστορίες και οι άνθρωποι αρχίζουν να θυμούνται και να μιλούν δυνατά. Πιστεύω πως αυτή η μελέτη είναι σημαντική επειδή είναι η πρώτη φορά που ερευνάται ο εξισλαμισμός των Ελλήνων την περίοδο της Ανταλλαγής. Υπάρχουν θλιβερές ιστορίες από την περίοδο εκείνη επειδή πολλές οικογένειες άφησαν κάποιον στην Τουρκία φεύγοντας. Αυτό το βιβλίο ανάβει τα φώτα και τη φωτιά στο σκοτάδι. Δείχνει επίσης τη σημασία της ανάμνησης και του πώς αυτή επηρεάζει τους ανθρώπους.

 

Ζούμε σε μια εποχή με μεγάλα μεταναστευτικά κύματα. Βλέπετε ομοιότητες ανάμεσα στο σήμερα και σε εκείνους τους ανθρώπους που εγκατέλειψαν τις εστίες τους στις αρχές του 20ου αιώνα;

Ασφαλώς και υπάρχουν ομοιότητες. Όλες αυτές οι μεταναστεύσεις είναι υποχρεωτικές. Οι άνθρωποι πηγαίνουν κάπου που δεν ξέρουν και μετακινούνται μαζί με τα τραύματά τους. Στον 20ο αιώνα, η υποχρεωτική μετακίνηση πληθυσμών συνέβαινε για τα έθνη-κράτη. Οι άνθρωποι σχεδίαζαν οι Τούρκοι να μείνουν στην Τουρκία, οι Έλληνες να πάνε στην Ελλάδα. Σήμερα τα έθνη-κράτη χάνουν την ισχύ τους. Τον 21ο αιώνα, η μετανάστευση κάνει τα κράτη πολυεθνικά.

 

 

 

Οι τευτλοπαραγωγοί κάποτε βρίσκονταν επί ποδός. Σήμερα, τα τεύτλα που καλλιεργούνται γίνονται ζωοτροφές, αλλά οι αγρότες παίρνουν τις επιδοτήσεις για ζάχαρη -που δεν παράγεται-, οπότε δεν διαμαρτύρονται

Η «κηδεία» της Ελληνικής Βιομηχανίας Ζάχαρης ήταν τουλάχιστον αξιοπρεπής. Η «ληξιαρχική πράξη θανάτου» είχε χαρακτήρα εξόφλησης όλων των χρεών του «τεθνεώτος» προς τους συγγενείς και υπογράφηκε διά άρθρου τροπολογίας του υπουργού Ανάπτυξης –μην απορείτε, παράγεται ανάπτυξη και διά του θανάτου– Αδωνη Γεωργιάδη με τον ελαφρώς δυσνόητο τίτλο «Εκτέλεση υποχρεώσεων Οργανισμού Απασχόλησης Εργατικού Δυναμικού προς την Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης» και της διάθεσης 1.441.477 ευρώ «στους δικαιούχους εργαζόμενους για την κάλυψη υποχρεώσεων της εταιρείας προς το προσωπικό για το χρονικό διάστημα από 16.10.2019 έως 31.05.2021, κατά παρέκκλιση...».

 Μη σας ζαλίζουμε με λεπτομέρειες. Ουσιαστικά, εξοφλούνται οι περίπου 100 εργαζόμενοι της ΕΒΖ, οι οποίοι δύο χρόνια κάθονταν σπίτι τους μέχρι να μεταταγούν σε κάποια υπηρεσία του Δημοσίου. Ας πούμε ότι καλώς πληρώθηκαν και εξοφλήθηκαν, ότι καλώς, ας πούμε, μετετάγησαν οι άνθρωποι κι έχουν ένα πιάτο φαγητό για το σπίτι τους. Πόσο καλώς, όμως, μπορούμε να πούμε ότι αυτό συνιστά τον θάνατο μιας κρατικής, μιας δημόσιας βιομηχανίας με 5 εργοστάσια στην Ελλάδα και 2 εργοστάσια στο εξωτερικό (Σερβία);

 Τι να τα κάνεις, όμως, τα ερωτήματα, όταν έτσι εξασφαλίστηκε η σιωπή των εργαζομένων, των κάποτε περήφανων και λαλίστατων εργαζομένων της ΕΒΖ, που αγωνίστηκαν –μέχρις ενός σημείου και όσο μπόρεσαν οι άνθρωποι– για τη διάσωση της βιομηχανίας. Σιώπησαν, να φανταστείτε, ακόμη κι αυτοί που φήμες τούς ήθελαν να βρίσκονται σε δικηγορικό γραφείο της Βέροιας προκειμένου να καταθέσουν μηνύσεις για «πλιάτσικο» στο εργοστάσιο Πλατέος, αν είναι δυνατόν! Γίνονται τέτοια πράγματα; Οχι, πρέπει να απαντήσουμε καθαρά και με το χέρι στο Πλατύ μέρος της καρδιάς και του μυαλού. Οχι, και πάλι όχι, αγαπητοί αναγνώστες, αγαπητές αναγνώστριες, όχι! Μόνο θαύματα αξίζει και γίνονται στον κάμπο της Ημαθίας, στη Λάρισα, την Ορεστιάδα και τις Σέρρες.

 Tι πάει στραβά;

Πόσα παράδοξα βέβαια –ή παντελώς παράλογα και εξοργιστικά μέχρι εκεί που δεν πάει, αλλά που κανέναν πια δεν εξοργίζουν– δεν σέρνει τούτη η ιστορία καταστροφής ενός κολοσσού! Ευλόγως, αρχικά, ένας ανενημέρωτος θα διερωτηθεί πώς και ζουν τα εργοστάσια στη Σερβία και απέθαναν τα ελληνικά. Τι πάει στραβά ή ποιος, ποιοι κατάφεραν και «στράβωσαν», σκότωσαν τούτο το εθνικό «θηρίο»; Πόσα εγχειρίδια καταστροφής πρέπει να γραφούν; Τι λένε τα εγχειρίδια της τράπεζας που κατέχει το χρέος της ΕΒΖ και μαζί τα εργοστάσια; Τι να λένε άραγε τα δικαστήρια για το πλιάτσικο εκατομμυρίων των προηγούμενων δεκαετιών; «Εγώ τώρα, τι να σας πω και τι να ιστορήσω;» που έγραφε πριν κάτι αιώνες κι ένας Καταλάνος μισθοφόρος πλιατσικολόγος που είχε κάνει ένα πέρασμα με την «Εταιρεία» του από τα ίδια μέρη.

Οπότε συνεχίζω με παράδοξα ερωτήματα. Τι έχουν απογίνει τα 5 εργοστάσια; Απλό: τα 2 έχουν ενοικιαστεί σε επιχειρηματία, τα τρία είναι κουφάρια, παλιοσίδερα που σαπίζουν. Τα 2 που έχουν ενοικιαστεί, δεν παράγουν ελληνική ζάχαρη, παρά τα θρυλούμενα και τις υποσχέσεις του αρμόδιου υπουργού. Συσκευάζουν ζάχαρη εξωτερικού. Κανένας δεν διαμαρτύρεται, κανένας δεν κλαίει. Εστω. Πλάκα δεν έχει; Διότι οι αγρότες καλλιεργούν τεύτλα που γίνονται ζωοτροφές και όχι ζάχαρη, παίρνουν τις επιδοτήσεις για ζάχαρη –που δεν παράγεται–, οπότε δεν διαμαρτύρονται.

 Πρόκειται για θαύμα! Το μεγαλύτερο που συντελέστηκε και συντελείται σιωπηρά, ενώ θα έπρεπε να ακούγονται ουρανομήκεις διακομματικές ζητωκραυγές. Δίνονται λεφτά από το δημόσιο ταμείο, δεν γίνεται τίποτα, δεν παράγεται τίποτα και όλοι είναι ικανοποιημένοι. Και αγρότες και πρώην εργαζόμενοι. Πλάκα δεν έχει; Αλλά «Εγώ, τώρα, τι να σας πω και τι να ιστορήσω;» που λέγε ο Ραμόν Μουντανέ στο «Η εκστρατεία των Καταλανών στην Ανατολή» (εκδ. Στοχαστής, 2014).

 Θα έπρεπε τουλάχιστον το διοικητικό συμβούλιο της ΕΒΖ να πανηγυρίζει διηγούμενο. Είναι το Συμβούλιο μιας εταιρείας που δεν υπάρχει πια στην Ελλάδα, δεν κάνει τίποτα στο εξωτερικό, αλλά αμείβεται (με αμοιβές που αυτήν τη στιγμή δεν γνωρίζουμε αλλά μπορούμε εύκολα να υποθέσουμε ότι είναι ικανοποιητικές, αλλιώς θα διαμαρτύρονταν οι άνθρωποι, τουλάχιστον αυτοί, αφού αυτοί έχουν απομείνει).

 Αν ο Πίτερ Σέλερς είχε υπόψη του όσα συνέβησαν στην ΕΒΖ, θα καταλάβαινε ότι ο «καταστροφικός» μπουφόνικος χαρακτήρας που είχε δημιουργήσει για να καταστρέψει «Το Πάρτι» δεν θα έπαιζε ούτε σαν κομπάρσος στην υπερπαραγωγή της ΕΒΖ. Μπορεί πάλι κάποιος να εμπνευστεί από τα γενόμενα και να κάνει μια τέτοια διεθνή παραγωγή, γυρισμένη στον τόπο που συντελέστηκε η καταστροφή, στην Κεντρική Μακεδονία, να έχει ηθοποιούς παγκόσμιου βεληνεκούς, είναι έτοιμα τα σκηνικά, έχει στόρι με αστυνομική πλοκή, επίδοξο επενδυτή που κατηγορείται για δολοφονία με δολοφόνο όχι Καταλάνο, αλλά Αμερικανό πρώην σερίφη, μιλάμε για σενάριο έτοιμο -όχι παίξε γέλασε-, «Εγώ, τώρα, τι να σας πω και τι να ιστορήσω;», και να παρουσιαστεί από τους τοπικούς μας άρχοντες, του περιφερειάρχη προεξάρχοντος, τώρα που ανοίξαμε και τις επαφές με το Χόλιγουντ και δίνουμε και cash με το rebate -έτσι δεν το λένε; Για να γελάσουμε μέχρι δακρύων για την επιτυχία όλων μας. Είναι ο μόνος τρόπος να θυμηθούμε πώς και γιατί αξίζει να θρηνούμε. Αλλά «εγώ, τώρα, τι να σας πω και τι να ιστορήσω;» με τα ελάχιστα που ξέρω;

 

 

 Το πρώτο πλωτό ηλιακό εργοστάσιο της Αλβανίας, που ιδρύθηκε και συνδέθηκε στο δίκτυο στις αρχές Ιουνίου του τρέχοντος έτους, βυθίστηκε. Κατασκευασμένο από δύο νορβηγικές εταιρείες, τη Statkraft και το Ocean Sun, το ηλιακό εργοστάσιο παραγωγής ενέργειας 2 MW εγκαινιάστηκε στη δεξαμενή της Μπάνια, όπου η Stakraft λειτουργεί επίσης μονάδα υδροηλεκτρικής ενέργειας 72 MW.

Το ηλιακό εργοστάσιο καλύπτει 4.000 τετραγωνικά μέτρα και αποτελείται από 4 πλωτές μονάδες και περίπου 1.600 ηλιακούς συλλέκτες.

Σύμφωνα με τον Ocean Sun, υπήρξε ένα περιστατικό με το «floater» - το μεγάλο πλωτό δακτύλιο που συνδέεται με μια μεμβράνη. Αυτό, με τη σειρά του, συνδέεται με φορτηγίδες που βοηθούν να το κρατήσει επιπλέει. Η εταιρεία ανέφερε σοβαρή ζημιά με αποτέλεσμα τη μερική βύθισή της.

«Η διάσωση των μεγάλων και ακριβών εξαρτημάτων, συμπεριλαμβανομένων των ηλιακών συλλεκτών, συνεχίζεται. Η εταιρεία συνεργάζεται στενά με τη Statkraft για να προσδιορίσει τους λόγους και τις συνέπειες του συμβάντος », δήλωσε ο Ocean Sun λίγο μετά το ναυάγιο.

Οι υπεύθυνη προχώρησαν σε μια νέα δήλωση λέγοντας ότι βρίσκεται σε εξέλιξη η εργασία για τη μεταφορά των κατεστραμμένων περιουσιακών στοιχείων στην ξηρά και οι εργασίες βρίσκονται σε εξέλιξη για να καταλάβουμε τι πήγε στραβά.

«Το Ocean Sun παραμένει απόλυτα αφοσιωμένο και σίγουρο στην βασική τεχνολογία, η οποία έχει αποδειχθεί επιτυχώς σε αρκετούς πιλότους. Η Ocean Sun θα ενημερώσει τη χρηματοπιστωτική αγορά καθώς προχωρά η διαδικασία και θα γίνουν διαθέσιμες περισσότερες πληροφορίες », δήλωσε η εταιρεία.

Πριν από το συμβάν, και οι δύο εταιρείες δήλωσαν ότι θα εγκατασταθούν τρεις επιπλέον πλωτές μονάδες το δεύτερο εξάμηνο του 2021 με συνολική πρόσθετη χωρητικότητα 1,5 MWp. Ωστόσο δε σχολίασαν εάν αυτά τα σχέδια εξακολουθούν να ισχύουν.

ΠΗΓΗ

himara.gr

 

 Τουρκία: Διάσημος μπακλαβατζής στρέφεται κατά του… Ερντογάν

Οι ιδιοκτήτες της πολύ γνωστής στην Τουρκία αλυσίδας μαγαζιών μπακλαβά «Σείτογλου» (Seyitoğlu) κατέθεσαν μήνυση κατά της τουρκικής κυβέρνησης, καθώς κατηγορήθηκαν άδικα για διασυνδέσεις με το κίνημα του Φετουλάχ Γκιουλέν, προκαλώντας μεγάλη ζημιά στη φήμη της εταιρείας.

 Διώχθηκαν και αθωώθηκαν

Οι ιδιοκτήτες της γνωστής τουρκικής επωνυμίας μπακλαβά, οι οποίοι διώχθηκαν και μετά αθωώθηκαν, υπέβαλαν μήνυση εναντίον του υπουργείου Οικονομικών, ζητώντας αποζημίωση για υλική και ηθική ζημία.

 Οι Μουσταφά και Σερντάρ Σείτογλου ζήτησαν το συμβολικό ποσό των 1.000 λιρών (100 €) για ζημιές και 500.000 λίρες (50.000 €) για ηθική αποζημίωση.

 

 Κατάστημα της πολύ γνωστής στην Τουρκία αλυσίδας Seyitoğlu (φωτογραφία turkeypurge.com)

 Στη μήνυση αναφέρεται ότι «το πασίγνωστο στην Τουρκία εμπορικό σήμα που παρασκευάζει μπακλαβά εδώ και τρεις γενιές, έχει υποστεί ζημίες τόσο οικονομικές, όσο και ηθικές. Οι οικογένειές μας υπέφεραν από οικονομικές δυσκολίες κατά τη διάρκεια της κράτησής μας, ενώ παράλληλα η προσωπική και εμπορική μας φήμη κλονίστηκε».

 Συρρικνώθηκε η εταιρεία

Οι ιδιοκτήτες της αλυσίδας μπακλαβά συνελήφθησαν το 2016 στο πλαίσιο έρευνας ενάντια στο Κίνημα Γκιουλέν, το οποίο η Αγκυρα κατηγορεί για τον σχεδιασμό της απόπειρας πραξικοπήματος τον Ιούλιο του 2016, αλλά απαλλάχθηκαν από τις κατηγορίες το 2019.

 Από το 2016 που συνελήφθησαν, η εταιρεία συρρικνώθηκε κατά 80% και τα τρία τέταρτα των εργαζομένων τους απολύθηκαν λόγω οικονομικών δυσκολιών.

 «Ηταν ένα εξαιρετικά βαρύ φορτίο να μας εμφανίζουν και να μας συλλαμβάνουν ως μέλη τρομοκρατικής οργάνωσης», ανέφεραν.

 Εκλεισαν πάνω από 1.000 εταιρείες

Σύμφωνα με ενημερωτικό σημείωμα που εστάλη από το υπουργείο Εμπορίου στην τουρκική βουλή, 1.075 εταιρείες έκλεισαν εντελώς και τα περιουσιακά τους στοιχεία κατασχέθηκαν από το υπουργείο Οικονομικών, μετά την απόπειρα πραξικοπήματος στις 15 Ιουλίου 2016, για φερόμενες διασυνδέσεις τους με το κίνημα Γκιουλέν.

 

Πηγή: sigmalive.com

 

 ΑΠΟ ΜΠΛΟΚΟ ΝΥΜΦΑΙΟΥ!  ΤΟ ΜΠΛΟΚΟ ΔΕΝ ΕΠΕΣΕ!!!!

"Μεταφέραμε τον αγώνα σε νομικό επίπεδο αποφασισμένοι να τούς τρελάνουμε στην νομιμότητα. Καταθέσαμε καταγγελίες κατά τής εταιρείας, μήνυση κατά τής Αστυνομίας, προσφυγή στο ΣτΕ, περιμένουμε την εκδίκαση τών ασφαλιστικών μέτρων. 

Κι έσβησαν τις μηχανές τους! "

ΜΠΛΟΚΟ ΝΥΜΦΑΙΟΥ  - Ημέρα 37η - “κι ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ ΖΩΝΤΑΝΟΙ!”  

γιατί το σημαντικό δεν είναι να μην χάσουμε μια μάχη      

                                           αλλά

                         να συνεχίσουμε τον ΑΓΩΝΑ!

                   ακόμα κι όταν η ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΑ γίνεται 

                  το μαντρόσκυλο τού ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΥ

αφού, κι ενώ το σύνολο τών επιστημόνων στους οποίους το ίδιο το αρμόδιο υπουργείο αλλά και η Ευρωπαϊκή Ένωση ανέθεσαν την εκπόνηση τών Ειδικών Περιβαλλοντικών Μελετών βγάζουν αρνητικό πόρισμα για την εγκατάσταση Α/Γ στην Αερορράχη Αετού-Νυμφαίου, η απρόσωπη, πολυεθνική εταιρεία προσπαθεί, με τις πλάτες τής διαπλοκής, να συνεχίσει το ξερίζωμα τού δάσους και την τσιμεντοποίηση τού βουνού. Πιο καυκικό σενάριο… πεθαίνεις! 

Δεν το βάζουμε κάτω. Εξ άλλου, ήταν ο “θείος” Όμηρος που μάς δίδαξε, δια στόματος τού Θερσίτη, την αρετή τής πολιτικής ανυπακοής απέναντι στην αυθαίρετη εξουσία.

Μεταφέραμε τον αγώνα σε νομικό επίπεδο αποφασισμένοι να τούς τρελάνουμε στην νομιμότητα. Καταθέσαμε καταγγελίες κατά τής εταιρείας, μήνυση κατά τής Αστυνομίας, προσφυγή στο ΣτΕ, περιμένουμε την εκδίκαση τών ασφαλιστικών μέτρων. 

Κι έσβησαν τις μηχανές τους! 

Η επόμενη μάχη θα δοθεί στα δικαστήρια τής Φλώρινας στην 8/7/2021. Ωστόσο, μέχρι τότε συνεχίζουμε με δράσεις στην ευρύτερη περιοχή αλλά και συνεχή παρουσία στο Μπλόκο.

Παίδες, φίλες και φίλοι κι αν είναι δύσκολο να παρεισφρήσει στην εξίσωση ηλιθιότητας/παραλογισμού η ελπίδα, κατορθώσαμε να την κρατήσουμε ζωντανή. 

Εμψυχωμένοι κι από την απεγνωσμένη κραυγή τού παπά-Γιάννη θα βρεθούμε ΟΛΟΙ εκείνη την μέρα στα δικαστήρια για να φωνάξουμε:

                                  «Μη μάς αγγίζετε, 

                 ΔΕΝ ΦΕΥΓΟΥΜΕ ΑΠ’ ΤΟ ΣΠΊΤΙ ΜΑΣ!»